Inspiratie


Een verhaal over de kracht van het benoemen van iemands eigenheid

Op een dag vroeg een lerares aan haar leerlingen om de namen van alle klasgenoten op een papier te schrijven en naast de naam enige ruimte te laten. Daarna zei ze dat ze het beste dat ze over deze klasgenoten zouden kunnen vertellen, achter de naam moesten schrijven en dat er achter iedere naam iets geschreven moest worden. De opdracht duurde het gehele lesuur. Aan het einde van de les moest de opdracht ingeleverd worden bij de lerares.

In het weekeinde nam zij voor iedere leerling een blad en schreef per leerling al deze positieve en opbouwende opmerkingen op zijn of haar blad. Op maandag gaf ze tijdens haar les aan deze klas alle leerlingen hun eigen lijst.
'Is dat echt zo?', kon je horen fluisteren, 'Ik wist niet dat ik voor iemand anders waarde had!' en 'Ik wist niet dat anderen mij zo leuk vinden', waren de over het algemeen gehoorde commentaren. Na enige tijd werd er niet meer gesproken over deze lijsten. De lerares wist ook niet of de leerlingen onderling of met hun ouders hierover gesproken hadden, maar dat was ook niet het belangrijkste. De oefening had zijn effect gehad: de leerlingen waren gelukkig met zichzelf en met de anderen.

Enkele jaren later was één van deze leerlingen omgekomen in een oorlogsgebied en de lerares werd uitgenodigd voor de begrafenis. De kerk was overvol met heel veel vrienden. Één voor één gingen de mensen die van hem gehouden hadden of hem gekend hadden bij zijn graf voorbij en bewezen hem zijn laatste eer. De lerares ging als één van de laatste naar zijn graf en bad voor hem. Nadat zij daarmee klaar was, vroeg een collega-soldaat van Mark haar: 'Bent u Marks wiskundelerares?' Zij knikte en zei zachtjes: 'Ja'. Hij zei: 'Mark heeft zo vaak over u gesproken.'

Na de begrafenis was er gelegenheid tot condoleren en Marks vroegere klasgenoten, die ook aanwezig waren, waren bij elkaar gaan zitten. Marks ouders waren blij de lerares te zien en spraken haar aan. 'We willen u iets laten zien', zei Marks vader en haalde een portefeuille uit zijn broek. 'Dit vonden we toen we door Marks spullen gingen kijken nadat hij gesneuveld was en we dachten dat u het zou herkennen.'
Uit de portefeuille trok hij een sterk verouderd, veelgebruikt, bij elkaar geplakt blad, welke duidelijk zichtbaar vaak open en weer dichtgevouwen was. De lerares wist zonder verder te kijken dat dit het blad was waarop alle goede, opbeurende en positieve dingen stonden die zijn medeklasgenoten opgeschreven hadden. 'Wij willen u heel erg bedanken, dat u dit gedaan heeft', zei Marks moeder. 'Zoals u kunt zien heeft Mark dit enorm gewaardeerd.'

Hierna verzamelden alle voormalige leerlingen zich rondom de lerares. Michael lachte een beetje en bekende: 'Ik heb mijn lijst ook nog. Deze ligt in de bovenste la van mijn bureau'. Heleen, de vrouw van Jörgen, zei: 'Jörgen heeft me gevraagd of ik uw lijst in ons trouwalbum wilde plakken'. 'Ik heb mijn lijst ook nog', vertelde Marjolein. 'Ik heb hem in mijn dagboek geplakt.' Toen deed Femke, één van de andere leerlingen, haar handtas open en haalde haar agenda hieruit en toonde haar lijst aan de anderen. Helemaal aan elkaar geplakt en duidelijk veel gebruikt. 'Ik neem hem overal mee naar toe', zei Femke en voegde er aan toe: 'Volgens mij heeft iedereen die lijst nog en onder handbereik.'

De lerares had nooit verwacht dat deze eenvoudige opdracht zo lang, zoveel waarde zou hebben.